باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
شمارهٔ ۷۳ عطار
چون مونسِ من ز عالم اندوه تو بود
شادی دلم به هر غم اندوه تو بود
درد دلِ اندوهگِنَم در همه عمر
گر بود مُفرِّحی، هم اندوه تو بود
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- ردیف بلند (سه واژه یا بیشتر)
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- بودبود
- عمربود
