باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن
شمارهٔ ۳۴ عطار
کی نیک افتد تو را که بد می‌باشی؟
جان می‌دهی و خصمِ خرد می‌باشی
کاری‌ست دگر، تو را نخواهند گذاشت
تا بر سر روزگار خود می‌باشی
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- می‌باشیمی‌باشی
- گذاشتمی‌باشی
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن (۵۰ شعر) قرار دارد.