باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق
شمارهٔ ۱۷ عطار
مهری که ز تو در دل من بنهفته است
با تو به زبان اگر نگویم گفته است
وقت است که طاق و جفت گویم با تو
در طاق دو ابروی تو چشمت جفت است
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایان مشترکی پیدا نشد
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- استاست
- تواست
