باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات
شمارهٔ ۵۷ عطار
صبح از پس کوه روی بنمود ای دوست
خوش باش و بدان که بودنی بود ای دوست
هر سیم که داری به زیان آر که عمر
چون درگذرد نداردت سود ای دوست
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- دوستدوست
- عمردوست
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات (۷۷ شعر) قرار دارد.