دوبیتی شمارهٔ ۲۹۸ باباطاهر

شو تار و بیابان پُر وَرَک بی

همه صحرا پُر از خار و خسک بی

نباشد اندرین ره روشنایی

خوشا آن کس که بارَش کمترک بی