تا ز چمن دماغ را بوی بهار می‌رسد
ضبط خودم چه ممکن است نامهٔ یار می‌رسد
۱گوش دل ترانه‌ام میکدهٔ جنون کنید
ناله به یاد آن نگه نشئه سوار می‌رسد
۲شوخی وضع چشم و لب گشت به کثرتم سبب
زین دو سه صفر بی‌ادب یک به هزار می‌رسد
۳چند به‌این شکفتگی مسخرهٔ هوس شدن
ازگل و لاله عمرهاست خنده به بار می‌رسد
۴گردن سعی هر نهال خم شده زیر بار حرص
با ثمر غنا همین دست چنار می‌رسد
۵ماتم فرصت نفس رهبر هیچکس مباد
صبح به هرکجا رسد سینه‌فگار می‌رسد
۶تا دل ما سپند نیست گرد نفس بلند نیست
بعد شکست ساز ما زخمه به تار می‌رسد
۷درس کتاب معرفت حوصله خواه خامشی ست
گرسخنت بلند شد تا سر دار می‌رسد
۸باعث حرف و صوت خلق تنگی جای زندگی‌ست
اینکه تو می‌زنی نفس دل به فشار می‌رسد
۹پایهٔ فرصت طرب سخت بلند چیده‌اند
تا به دماغ می‌رسد نشئه خمار می‌رسد
۱۰برتب و تاب کر و فر ناز مچین که تا سحر
شمع به داغ می‌کشد فخر به عار می‌رسد
۱۱پای شکسته تاکجا حق طلب کند ادا
دست فسوس هم به ما آبله‌دار می‌رسد
۱۲آه حزینی از دلی گر شود آشنای لب
مژده به دوستان برید بیدل زار می‌رسد
۱۳
