به امیدِ فنا تاب و تبِ هستی گوارا شد
هوای سوختن بال و پرِ پروانهٔ ما شد
۱فکندیم از تمیز آخر خلل در کار یکتایی
بدل شد شخص با تمثال تا آیینه پیدا شد
۲زبانِ حال دارد سرمهٔ لاف‌ِ کمال اینجا
نفس دزدید جوهر هر قَدَر آیینه گویا شد
۳ز عرض‌ِ جوهرِ معنی به وجدان صلح کن ورنه
سخن رنگِ لطافت باخت گر تقریر فرسا شد
۴حذر کن از قرینِ بد که در عبرتگه امکان
به جرمِ زشتیِ یک رو هزار آیینه رسوا شد
۵به هندستان اگر این است سامانِ رعونتها
توان در مُفلسی هم‌‌چیره کِلکی بست و مَرعا شد
۶سراپا قطرهٔ خون نقش‌بند و در دلی جاکن
غم اینجا ساغری دارد که باید داغ‌ِ صهبا شد
۷خیالِ هرچه بندی، شوق پیدا می‌کند رنگش
ز بس جاکرد لیلی در دل مجنون سویدا شد
۸گُشادِ غنچه در اوراقِ گل خواباند گلشن را
جهان در موجِ ناخن غوطه زد تا عقده‌ام واشد
۹به خاموشی نمک دادم سراغِ بی‌نشانی را
نفس در سینه دزدیدن صفیرِ بالِ عنقا شد
۱۰تأمل پیشه کردم معنیِ من لفظ شد بیدل
ز صهبایم روانی رفت تا آنجا که مینا شد
۱۱
