روزگاری شد که از اهل وفا دل بردهاند
رخت خود زین بحر گوهرها به ساحل برده اند
۱ماضی از مستقبل این انجمن پر می‌زند
آنچه پیش چشم می‌آرند از دل بردهاند
۲رنگ حال هچکس بر هیچکس روشن نشد
شمع‌گل‌کردند یاران یا ز محفل بردهاند
۳بر در ارباب دنیا حلقه می‌گرید چو چشم
از تغافل بس که آبروی سایل بردهاند
۴با دو عالم جلوه یک تمثال پیدا نیستیم
صورت آیینهٔ ما از مقابل بردهاند
۵شمع‌سان داریم از سر تا قدم یک عذر لنگ
رنگ هم از روی ما بسیارکاهل بردهاند
۶از سر مو تا سر ناخن درین تسلیمگاه
هر چه آوردیم نذر تیغ قاتل بردهاند
۷گرد ما مقصد تلاشان تا کجا گیرد قرار
نامه‌ها هرسو به بال سعی بسمل بردهاند
۸سیر مینا بایدت کردن پری بی‌پرده نیست
هرکجا بردند لیلی را به محمل بردهاند
۹در سراغ عافیت بیهوده می‌سوزی نفس
زین بیابان رفتگان با خویش منزل بردهاند
۱۰از فسون سحرکاریهای این مزرع مپرس
خلق خرمن می کند اوهام حاصل بردهاند
۱۱این نهال باغ حسرت از چه حرمان آب داشت
دود پیش آمد به هرجا نام بیدل بردهاند
۱۲
