خم قامت نبرد ابرام طبع سخت‌کوش من
گران شد زندگی اما نمی‌افتد ز دوش من
۱تسلی کشته‌ام چون موج گوهر لیک زین غافل
که خاکست اینکه می‌نوشد زبان بحر نوش من
۲غم عمر تلف گردیده تا کی بایدم خوردن
ز هر امروز شامی دارد استقبال دوش من
۳چنین دیوانهٔ یاد بناگوش که می‌باشم
که گوش صبح محشر پنبه دارد از خروش من
۴گریبان بایدم چون گل درید از لب‌گشودن‌ها
ز وضع غنچه حرف عافیت نشنید گوش من
۵چه می‌کردم اگر بی‌پرده می‌کردم تماشایت
ترا در خانهٔ آیینه دیدم رفت هوش من
۶نشاندن نیست آسان همچو موج گوهر از پایم
محیط ازسرگذشت آسود تا یکقطره جوش من
۷به رنگی بی‌زبانم در ادبگاه نگاه او
که گرد سرمه فریادی است از وضع خموش من
۸قیامت بود اگر خود را چنین آلوده می‌دیدم
مرا ازچشم خود پوشید فضل عیب پوش من
۹نمی‌دانم شکفتن تا کجا خرمن کنم بیدل
سحر در جیب می‌آید تبسم‌گلفروش من
۱۰
