به یاد آرد دل بیتاب اگر نقش میانش را
به رنگِ مویِ چینی سرمه‌می‌گیرد فغانش را
۱ز فیضِ خاکساری آنقدر عزّت هوس‌دارم
که در آغوش نقشِ سجده گیرم آستانش را
۲زبانِ حالِ عاشق گر دعایی دارد این دارد
که یارب مهربان‌گردان دلِ نامهربانش را
۳تحیر گلشن است اما که دارد سِیرِ اسرارش؟
خموشی بلبل است اما که می‌فهمد زبانش را؟
۴در این غفلت‌سرا گویی مقیمِ خانهٔ چشمم
که با خواب است یکسر رنگِ الفتْ پاسبانش را
۵نفس در جستجو خاصیّتِ موجِ نظر دارد
که غیر از چشم‌بستن نیست منزل کاروانش را
۶شود کم‌ظرف در نعمت ز شکرِ ایزدی غافل
که سیری مهرِ خاموشیست چون ساغر دهانش را
۷هجومِ شکوهٔ هرکس ز دردِ مفلسی باشد
نخیزد ناله از نی تا بود مغز استخوانش را
۸به رنگِ گردباد آن طایرِ وحشت(پر و بالم)
که هم در عالمِ پرواز بستند آشیانش را
۹طلسمِ جسم گردد مانعِ پروازِ روحانی
چو بویِ گل که دیوارِ چمن گیرد عنانش را
۱۰چو برق از چنگِ فرصت رفت بیدل دامنِ وصلش
ز دودِ خرمنِ هستی مگر یابم نشانش را
۱۱
