دَر نَظَربازیِ ما، بی‌خَبَران، حِیْران‌اَنْد
مَن، چُنینم که نِمودَم؛ دِگَر ایشان دانَنْد
۱عاقِلان، نُقْطِهٔ پَرْگارِ وُجودَنْد وَلی
عِشْق دانَد کِه دَر این دایِرِه، سَرگَرْدان‌اند
۲جِلْوِه‌گاهِ رُخِ او، دیدِهٔ مَن، تَنْها نیست
ماه و خورشید، هَمین آیِنِه می‌گَردانَنْد
۳عَهْدِ ما با لَبِ شیرین‌دَهَنان بَسْت خُدا
ما، هَمِه، بَنْده و این قوم، خُداوَنْدان‌اَنْد
۴مُفْلِسانیم و هَوایِ مِی و مُطْرِب داریم
آه اگر خِرْقِهٔ پَشْمین بِه گِرو نَسْتانَنْد!
۵وَصْلِ خورشید بِه شَب‌پَرِّهٔ اَعْمیٰ نَرِسَد
کِه دَر آن آیِنِه، صاحِب‌نَظَران، حِیْران‌اَنْد
۶لافِ عِشْق و گِلِه از یار؟ زِهی لافِ دُروغ!
عِشْق‌بازانِ چُنین، مُسْتَحَقِ هِجْران‌اَنْد
۷مَگَرَم چَشْمِ سیاهِ تو بیاموزَد کار
وَرنَه مَسْتوری و مَسْتی، هَمِه‌کَس نَتْوانَنْد
۸گَر بِه نُزهَتْگَهِ اَرواح بَرَد بویِ تو، باد
عَقْل و جان، گوهَرِ هَسْتی به نِثار اَفشانَنْد
۹زاهِد اَر رِنْدیِ «حافِظ» نَکُنَد فَهْم، چِه شُد؟
دیو بُگْریزَد اَز آن قوم که قُرآن خوانَنْد
۱۰گَر شَوَنْد آگَه از اَندیشِهٔ ما، مُغ‌بَچِگان
بَعْد اَز این، خِرْقِهٔ صوفی بِه گِرو نَسْتانَنْد
۱۱
