غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۵۲ حافظ

شاعر
حافظ
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

در لباسِ فقر کارِ اهلِ دولت می‌کنم

۱

تا کی اندر دام وصل آرم تَذَروی خوش‌خَرام

در کمینم و انتظار وقتِ فرصت می‌کنم

۲

واعظِ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخن

در حضورش نیز می‌گویم نه غیبت می‌کنم

۳

با صبا افتان و خیزان می‌روم تا کویِ دوست

و از رفیقان ره استمدادِ همت می‌کنم

۴

خاکِ کویت زحمت ما برنتابد بیش از این

لطف‌ها کردی بتا، تخفیفِ زحمت می‌کنم

۵

زلفِ دلبر دامِ راه و غمزه‌اش تیرِ بلاست

یاد دار ای دل که چندینت نصیحت می‌کنم

۶

دیدهٔ بدبین بپوشان ای کریمِ عیب‌پوش

زین دلیری‌ها که من در کُنجِ خلوت می‌کنم

۷

حافظم در مجلسی دُردی‌کشم در محفلی

بنگر این شوخی که چون با خلق، صنعت می‌کنم

۸

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: می‌کنمقافیه: ـت۸ از ۸ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • پایانِ مشترک فقط یک حرف است

پایان مصرع‌ها

  1. می‌کنممی‌کنم
  2. خوش‌خراممی‌کنم
  3. سخنمی‌کنم
  4. دوستمی‌کنم
  5. اینمی‌کنم
  6. بلاستمی‌کنم
  7. عیب‌پوشمی‌کنم
  8. محفلیمی‌کنم

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

فال حافظ

با نیت دل، از دیوان فال بگیرید

تعبیر کوتاه این غزل (برداشتی ادبی، نه پیشگویی)

فال از پایداری در راه خواسته‌ای دشوار می‌گوید: با صبر و یاریِ همراهان پیش برو، اما در برابر کشش‌های فریبنده هوشیار بمان. صداقت و فروتنی، در کنار پرهیز از قضاوت شتاب‌زده، پیام اصلی آن است.

نیت کن و فال بگیر

دربارهٔ حافظ

۶۹۵ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۴۹۵ شعر) قرار دارد.