تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج
۱دو چشمِ شوخِ تو برهم زده خَطا و حَبَش
به چینِ زلفِ تو ماچین و هند داده خراج
۲بیاضِ رویِ تو روشن چو عارِضِ رُخِ روز
سوادِ زلفِ سیاهِ تو هست ظلمت داج
۳دهانِ شهدِ تو داده رواج آب خِضِر
لبِ چو قندِ تو بُرد از نباتِ مصر رواج
۴از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت
که از تو دردِ دل ای جان! نمی‌رسد به عِلاج
۵چرا همی شکنی جانِ من ز سنگ‌دلی؟
دلِ ضعیف که باشد، به نازکی چو زُجاج
۶لبِ تو خضر و دهانِ تو آبِ حیوان است
قدِ تو سرو و میان‌موی و بَر، به هیئت عاج
۷فِتاد در دلِ حافظ هوایِ چون تو شَهی
کمینه ذرهٔ خاکِ درِ تو بودی کاج
۸
