ای داده بیاد دوستداری
این بود وفا و عهد و یاری
۱آخر دل ریش دردمندم
تا چند بدست غم سپاری
۲از زلف تو حاصلی ندیدم
جز شیفتگی و بیقراری
۳ای جان عزیز بر ضعیفان
تا چند کنی جفا و خواری
۴هر چند که سوختی به جور
کردم من خسته سازگاری
۵گفتم مگر از سر ترحم
دست از ستم و جفا بداری
۶چون نیست امید آنکه روزی
بر عاشق خسته رحم آری
۷آن به که ز صبر رخ نتابم
باشد که مراد دل بیابم
۸در سختی عشق گر بمیرم
من دل ز غم تو برنگیرم
۹بی شک دل ماه خور بگیرد
گر سوی فلک رسد نفیرم
۱۰پیوسته کمان ابروانش
از غمزه همی زند به تیرم
۱۱نتوان بقلم نوشت شوقش
گر پیر فلک شود دبیرم
۱۲پیر غم عشقم ار چه طفلم
طفل غم عشقم ار چه پیرم
۱۳دارم سر انکه همچو سعدی
بنشینم و صبر پیش گیرم
۱۴چون کرد زمانه ی ستمگار
دور از تو به بند غم اسیرم
۱۵آن به که ز صبر رخ نتابم
باشد که مراد دل بیابم
۱۶ای راحت جان بیقرارم
امید دل امید دارم
۱۷شادم بغمت که در همه
سوز غم توست سازگارم
۱۸تا رفته ی از کنارم ایدوست
یکباره ز خویش بر کنارم
۱۹در آرزوی وصال حالی
عمری بفراق میگذارم
۲۰تا مرگ نگیردم گریبان
من دست زدامنت ندارم
۲۱چون هیچ نشد بسعی
کام خسته ی فگارم
۲۲آن به که ز صبر رخ نتابم
باشد که مراد دل بیابم
۲۳ای زخم غم تو مرهم دل
عشق تو انیس و محرم دل
۲۴زلف تو کمند گردن جان
لعل تو نگین خاتم دل
۲۵ابروی تو بود شحنه ی جان
چون چشم تو گشت حاکم دل
۲۶او در دل ما و ما در آتش
ما را غم اوست نی غم دل
۲۷نزدیک شد آنکه من بدوری
گیرم سر خویش یا کم دل
۲۸حافظ چو شود اگر بیابی
نوری ز حضور عالم دل
۲۹چون ملک وصال او نگردد
آسان آسان مسلم دل
۳۰آن به که ز صبر رخ نتابم
باشد که مراد دل بیابم
۳۱
