رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۵ خاقانی
رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرعهای بررسیشده کم است
پایان مصرعها
- بودبود
- آریبود
