رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۲ خاقانی
دل، سُغْبه‌یِ عشقِ توست، با تن مَسِتیز
اینک دل و تن، تو راست؛ با من مَسِتیز
بیدادِ تو ریخت خونم، انصاف بده!
ای دوست کش و غریب دشمن مَسِتیز
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- مستیزمستیز
- بدهمستیز
