مکن ای دوست غریبم، سر سودای تو دارم
من و بالای مناره، که تمنّای تو دارم
۱ز تو سرمست و خمارم، خبر از خویش ندارم
سر خود نیز نخارم، که تقاضای تو دارم
۲دل من روشن و مُقبِل ز چه شد؟ با تو بگویم
که در این آینهٔ دل رخ زیبای تو دارم
۳مکن ای دوست ملامت، بنگر روز قیامت
همه موجم، همه جوشم، دُرِّ دریای تو دارم
۴مشنو قول طبیبان که شِکر زاید صَفرا
به شِکر داروی من کن چه که صفرای تو دارم
۵هله، ای گنبدِ گردون، بشنو قصّه‌ام اکنون
که چو تو همره ماهم، بَر و پهنای تو دارم
۶برِ دربان تو آیم، ندهد راه و بِراند
خبرش نیست که پنهان، چه تماشای تو دارم!
۷ز درم راه نباشد، ز سر بام و دریچه
سَتَر الله عَلَینٰا چه عَلالای تو دارم!
۸هله، دربانِ عوان‌خو، مدهم راه و سقط گو
چو دفم می‌زن بر رو، دف و سُرنای تو دارم
۹چو دف از سیلیِ مطرب هنرم بیش نماید
بزن و تجربه می‌کن همه هیهای تو دارم
۱۰هله،زین پس نخروشم، نکنم فتنه نجوشم
به دلم حکم کی دارد؟! دل گویای تو دارم
۱۱
