غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۷۵۰ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

ای جان و جهان چه می‌گریزی

وی فخر شهان چه می‌گریزی

۱

ما را به چه کار می‌فرستی

پنهان پنهان چه می‌گریزی

۲

چون تیر روی و بازآیی

این دم ز کمان چه می‌گریزی

۳

باری تو هزار گنج داری

زین نیم زیان چه می‌گریزی

۴

ای که شکرت کران ندارد

بنشین به میان چه می‌گریزی

۵

چون محرم هر شکر دهان است

از پیش دهان چه می‌گریزی

۶

ایمن ز امان توست عالم

ای امن امان چه می‌گریزی

۷

عالم همه گرگ مردخوار است

ای دل ز شبان چه می‌گریزی

۸

خامش که زبان همه زیان است

تو سوی زیان چه می‌گریزی

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: چه می‌گریزیقافیه: ـان۹ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«چه می‌گریزی» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • ردیف بلند (سه واژه یا بیشتر)

پایان مصرع‌ها

  1. می‌گریزیمی‌گریزی
  2. می‌فرستیمی‌گریزی
  3. بازآییمی‌گریزی
  4. داریمی‌گریزی
  5. نداردمی‌گریزی
  6. استمی‌گریزی
  7. عالممی‌گریزی
  8. استمی‌گریزی
  9. استمی‌گریزی

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.