باوفا یارا جفا آموختی
این جفا را از کجا آموختی
۱کو وفاهای لطیفت کز نخست
در شکار جان ما آموختی
۲هر کجا زشتی جفاکاری رسید
خوبیش دادی وفا آموختی
۳ای دل از عالم چنین بیگانگی
هم ز یار آشنا آموختی
۴جانت گر خواهد صنم گویی بلی
این بلی را زان بلا آموختی
۵عشق را گفتم فروخوردی مرا
این مگر از اژدها آموختی
۶آن عصای موسی اژدرها بخورد
تو مگر هم زان عصا آموختی
۷ای دل ار از غمزه‌اش خسته شدی
از لبش آخر دوا آموختی
۸شکر هشتی و شکایت می‌کنی
از یکی باری خطا آموختی
۹زان شکرخانه مگو الا که شکر
آن چنان کز انبیا آموختی
۱۰این صفا را از گله تیره مکن
کاین صفا از مصطفی آموختی
۱۱هر چه خلق آموختت زان لب ببند
جمله آن شو کز خدا آموختی
۱۲عاشقا از شمس تبریزی چو ابر
سوختی لیکن ضیا آموختی
۱۳
