جز وی چه باشد کز اجل اندر رباید کل ما
صد جان برافشانم بر او گویم هنیئا مرحبا
۱رقصان سوی گردون شوم زان جا سوی بی‌چون شوم
صبر و قرارم برده‌ای ای میزبان زوتر بیا
۲از مه ستاره می‌بری تو پاره پاره می‌بری
گه شیرخواره می‌بری گه می‌کشانی دایه را
۳دارم دلی همچون جهان تا می‌کشد کوه گران
من که کشم که کی کشم زین کاهدان واخر مرا
۴گر موی من چون شیر شد از شوق مردن پیر شد
من آردم گندم نی‌ام، چون آمدم در آسیا؟
۵در آسیا گندم رود کز سنبله زاده‌ست او
زاده ی مهم نی سنبله، در آسیا باشم چرا؟
۶نی نی فتد در آسیا هم نور مه از روزنی
زان جا به سوی مه رود نی در دکان نانبا
۷با عقل خود گر جفتمی من گفتنی‌ها گفتمی
خاموش کن تا نشنود این قصه را باد هوا
۸
