شمارهٔ ۱۰۸ رودکی

زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله

چنان چون مادر از سوک عروس سیزده ساله

و گشته زین پرندِ سبز، شاخ بید بنساله

چنان چون اشک مهجوران نشسته ژاله بر لاله