شمارهٔ ۵۷ رودکی

اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت

هر آینه چو همه مِیْ خورَد گل آرد بار

به زلفْ کژ ولیکن به قد و قامت راست

به تن درست ولیکن به چشمکان بیمار