گرم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل
گُل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گِل
۱ایا باد سحرگاهی! گر این شب روز می‌خواهی
از آن خورشید خرگاهی، برافکن دامن محمل
۲گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می‌کُشم شاید
هزارش صید پیش آید، به خون خویش مُستعجِل
۳گروهی هم‌نشینِ من، خلاف عقل و دین من
بگیرند آستین من، که دست از دامنش بُگْسِل
۴ملامت‌گوی عاشق را، چه گوید مردم دانا؟
که حال غرقه در دریا، نداند خفته بر ساحل
۵به خونم گر بیالاید، دو دست نازنین شاید
نه قتلم خوش همی آید، که دست و پنجهٔ قاتل
۶اگر عاقل بود، داند، که مجنون صبر نتواند
شتر جایی بخواباند، که لیلی را بود منزل
۷ز عقل اندیشه‌ها زاید، که مردم را بفرساید
گرت آسودگی باید، برو عاشق شو ای عاقل
۸مرا تا پای می‌پوید، طریق وصل می‌جوید
بِهل تا عقل می‌گوید، زهی سودای بی‌حاصل
۹عجایب نقش‌ها بینی، خلاف رومی و چینی
اگر با دوست بنشینی، ز دنیا و آخرت غافل
۱۰در این معنی سخن باید، که جز سعدی نیآراید
که هرچْ از جان برون آید، نشیند لاجرم بر دل
۱۱
