رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۸ سعدی
من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
نارنج زنخدان تو در مشتم بود
دیدم که همی گزم لب شیرینش
بیدار چو گشتم سر انگشتم بود
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرعهای بررسیشده کم است
پایان مصرعها
- بودبود
- شیرینشبود
