باب دوم در اخلاق درویشان
حکایت شمارهٔ ۱۸ سعدی
عابدی را پادشاهی طلب کرد.
اندیشید که دارویی بخورم تا ضعیف شوم، مگر اعتقادی که دارد در حقِّ من زیادت کند.
آورده‌اند که داروی قاتل بخورد و بمرد.
آن که چون پسته دیدمش همه مغز
پوست بر پوست بود همچو پیاز
پارسایانِ رویْ در مخلوق
پشت بر قبله، می‌کنند نماز
چون بنده خدایِ خویش خوانَد
باید که به جز خدا نداند
