شمارهٔ ۲۷۴ صائب

کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می‌گردد

به دریا سیل الوان چون رسد یکرنگ می‌گردد

برآی از قلزم افسرده امکان به چالاکی

که در یک ساعت اینجا اشک نیسان سنگ می‌گردد