جست‌وجو در اشعار

هم‌قافیهقافیه: ـاییستمختارنامه

چون هم نفسِ همه کسی هر جاییست

پس هم نفست خموشی و تنهاییست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

آنکس که بروی خواب او رشک پریست

آمد سحری و بر دل من نگریست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

با نی گفتم که بر تو بیداد ز کیست

بی‌هیچ زیان ناله و فریاد تو چیست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

تا در دل من صورت آن رشک پریست

دلشاد چو من در همهٔ عالم کیست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

دلدارم گفت کان فلان زنده ز چیست؟

جانش چو منم عجب که بی‌جان چون زیست؟

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

دوش از سر لطف یار در من نگریست

گفتا بی‌ما چگونه بتوانی زیست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

زان روز که چشم من به رویت نگریست

یک دم نگذشت کز غمت خون نگریست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

عشقی که از او وجود بی‌جان میزیست

این عشق چنین لطیف و شیرین از چیست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

گفتم که بیا بچشم من درنگریست

من نیز به حال گفتمش کاین دغلیست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

هر روز دل مرا سماع و طربیست

میگوید حسن او بر این نیز مأیست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

یکبار بمُردَم و مرا کس نَگِریست

گر بار دگر زنده شوم دانم زیست

هم‌قافیهقافیه: ـیستدیوان شمس

یک چَشمِ من از روز جدائی بگریست

چَشمِ دگرم گفت: «چرا؟ گریه ز چیست؟!»