جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۸٬۸۵۵ نتیجه برای «گه» · صفحهٔ ۱۲۵ از ۷۳۸
- شمارهٔ ۹ - این قصیدهٔ را ارتجالا در مدح شروان شاه منوچهر و صفت شکارگاه او و بنای بند باقلانی سروده است خاقانی شروانیشاه بود آگه که وقتی ماه و گاو زمینکلی اجزای گیتی را کنند از هم جدا
- شمارهٔ ۶۶ - مطلع سوم خاقانی شروانیگر به عهد موسی امت را گه قحط از هواباز من و سلوی سلوت رسان افشانده‌اند
- در ستایش ولی سلطان و بکتاش بیگ و قاسم بیگ وحشی بافقیگر هزاران جهان در و گهر استدر نثارش متاع مختصر است
- بخش ۵ - حکایت وحشی بافقیمصلحت آنست که پنهانی‌اشجانب خلوتگه خود خوانی‌اش
- بخش ۱ - سر آغاز جلال الدین محمد مولویگاه خورشیدی و گه دریا شویگاه کوه قاف و گه عنقا شوی
- بخش ۱۴ ابوالقاسم فردوسیبرآمد از این کینه گه کام توچه گویی چه باشد سرانجام تو
- بخش ۶ ابوالقاسم فردوسیپس آنگه بگویش که ترس خدایبباید که باشد به هر دو سرای
- بخش ۲۳ ابوالقاسم فردوسیبدانگه که آن تاج برداشتمبه نیزه بابراندر افراشتم
- بخش ۲۰ ابوالقاسم فردوسیچو از لشگر آگه شد افراسیاببرو تیره شد تابش آفتاب
- بخش ۱ ابوالقاسم فردوسیبپردازم آن گه به کار جهانبکوشم به داد آشکار و نهان
- حکایت مفلسی که عاشق پسر پادشاه شد و بدین گناه او را محکوم به مرگ کردند عطار نیشابوریزنده زان بودی گدای نا صبورکان پسر گه گاه بگذشتی ز دور
- بخش ۹۷ - در اثبات ذات کل در خلاصۀ آدمیان فرماید عطار نیشابوریگهی زردی گهی سرخی گه اسپیدز بیم یار داری عین امّید