جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۱۹٬۶۵۱ نتیجه برای «دو» · صفحهٔ ۵۹۴ از ۱٬۶۳۸
- شمارهٔ ۴ - رساله در عقل و عشق سعدی شیرازیگرچه این هر دو به یک شخص نیایند فروددر دماغ و دل بیدار تو بینند مقیم
- بخش ۱ - سر‌آغاز سعدی شیرازیگر این هر دو در پادشه یافتیدر اقلیم و مُلکش بنه یافتی
- فصل هفدهم - این مقری قرآن را درست می‌خوانَد آری صورت قرآن را درست می‌خواند جلال الدین محمد مولوی… ای یاد دارد؛ برای آنک ایشان قرآن را می‌خوردند. منی را از نان خوردن یا دو من را عظیم باشد الا که در دهان کنند و نجایند و بیندازند هزار خروار توان خوردن. آخر می‌گوید رُبَّ تالی الْقُرْآنَ وَالْقُرْآنُ یَلْعَنُهُ پس در حق ک …
- بخش ۶۰ - تتمهٔ نصیحت رسول علیه السلام بیمار را جلال الدین محمد مولوینیک کردند و بجای خویش بودسهل‌تر باشد ز آتش رنج دود
- بخش ۳۷ - حکایت مارگیر کی اژدهای فسرده را مرده پنداشت در ریسمانهاش پیچید و آورد به بغداد جلال الدین محمد مولویدر طلب زن دایما تو هر دو دستکه طلب در راه نیکو رهبر‌ست
- مناجات جلال الدین محمد مولوی… پرورنده! ما را بدان نوری پرور که بندگان مقبل خود را پروری از بهر وصال دوست، بدین علف شهوت مپرور ما را که دشمنان را بدان می‌پروری بر مثال گاو و گوسفندان آخُری و پروری که پرورند از جهتِ گوشت و پوست. مرغان حواس ما را به چین …
- فصل سی ام - پیوسته شحنه طالب دزدان باشد که ایشان را بگيرد جلال الدین محمد مولوی… واهی؟ گفت: خواهم که نخواهم اُرِیْدُ اَنْ لَا اُرِیْدَ ، اکنون آدمی را دو حالت بیش نیست؛ یا خواهد یا نخواهد. اینکه همه نخواهد این صفت آدمی نیست. این آنست که از خود تهی شده‌است و کلّی نمانده‌است، که اگر او مانده بودی آن صف …
- بخش ۹۶ - باخبر شدن آن غریب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعویل بر عطای مخلوق و یاد نعمتهای حق کردنش و انابت به حق از جرم خود ثُمَّ الَّذینَ کَفَروا بِرَبِّهِمْ یَعْدِلونَ جلال الدین محمد مولویچون به هوش آمد بگفت ای کردگارمجرمم بودم به خلق اومیدوار
- بخش ۳۱ ابوالقاسم فردوسیهمی برنوشتند هر دو زمینهمه دل پر از درد و سر پر ز کین
- بخش ۱۹ ابوالقاسم فردوسیبنش ژرف و پهناش کوتاه بودبدو بر به رفتن دژآگاه بود
- بخش ۱۳ ابوالقاسم فردوسیگرفتند مر یکدگر را کنارخروشی برآمد ز هر دو بزار
- بخش ۲ ابوالقاسم فردوسیبه بالا و دیدار سام سوارازو شاد شد دودهٔ نامدار