تلمیح

شاعر با آوردن نام یا نشانه‌ای از یک داستان یا رویداد شناخته‌شده (مثلاً داستان یوسف و زلیخا) ذهن خواننده را به آن می‌برد و معنای بیت را غنی‌تر می‌کند. شناخت داستان‌های قرآنی، اساطیری و تاریخی برای فهم تلمیح‌ها لازم است؛ برای همین بسیاری از شرح‌های غزل بر توضیح تلمیح‌ها تکیه می‌کنند.