باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار
شمارهٔ ۱۸ عطار
بویی که به جان ممتحن می‌آید
از بهر هلاک جان و تن می‌آید
تا چند کمان کشم که هر تیر که من
می‌اندازم بر دل من می‌آید
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
- با حروف قافیهٔ منبع هم‌خوان نیست
پایان مصرع‌ها
- می‌آیدمی‌آید
- منمی‌آید
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار (۳۰ شعر) قرار دارد.