باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن
شمارهٔ ۲۰ عطار
گر همچو فلک سالک پیوسته شوی
آخر چو زمینِ پست بنشسته شوی
ای بس که دویدم من و عشقش می‌گفت:
آهسته تَرَک! که زود آهسته شوی
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- شویشوی
- می‌گفتشوی
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن (۲۱ شعر) قرار دارد.