باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست
شمارهٔ ۷ عطار
گاهی به قبولِ خلق خواهی آویخت
گاهی به عصا و دلق خواهی آویخت
از بهرِ شکم روز و شبان در تک و پوی
خود را به گلو و حلق خواهی آویخت
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
- با حروف قافیهٔ منبع هم‌خوان نیست
پایان مصرع‌ها
- آویختآویخت
- پویآویخت
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست (۴۳ شعر) قرار دارد.