باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شمارهٔ ۴۲ عطار
گاهی ز نو و گه ز کهن میگویند
گاهی ز کن و گه ز مکن میگویند
هر چند فراغتیست لیک از سرِ لطف
با ما به زبان ما سخن میگویند
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- میگویندمیگویند
- لطفمیگویند
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد (۱۰۰ شعر) قرار دارد.