باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید
شمارهٔ ۸۲ عطار
چون چهرهٔ خورشید وَشَش روشن تافت
آن تاب به جان رسید و پس بر تن تافت
گفتند: «ترا چه بود» دانی که چه بود
چون نیست شدم هستی او بر من تافت
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
- پایانِ مشترک فقط یک حرف است
- شمار مصرع‌های بررسی‌شده کم است
پایان مصرع‌ها
- تافتتافت
- بودتافت
دربارهٔ عطار
این شعر در مجموعهٔ باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید (۹۴ شعر) قرار دارد.