به اوج کبریا کز پهلوی عجز است راه آنجا
سر مویی گر اینجا خم شوی بشکن کلاه آنجا
۱ادبگاه محبت، نازِ شوخی برنمی‌دارد
چو شبنم سر به مُهرِ اشک می‌بالد نگاه آنجا
۲به یاد محفل نازش سحرخیزست اجزایم
تبسم تا کجاها چیده باشد دستگاه آنجا
۳مقیم دشت الفت باش و خواب ناز سامان‌کن
به هم می‌آورد چشم تو، مژگان گیاه آنجا
۴خیال جلوه‌زار نیستی هم عالمی دارد
ز نقش پا، سری باید کشیدن گاه‌گاه آنجا
۵خوشا بزم وفا کز خجلت اظهار نومیدی
شرر در سنگ دارد پرفشانی‌های آه آنجا
۶به سعی غیر، مشکل بود ز آشوب دویی رستن
سری در جیب خود دزدیدم و بردم پناه آنجا
۷دل از کم‌ظرفیِ طاقت، نبست اِحرام آزادی
به سنگ آید مگر این جام و گردد عذرخواه آنجا
۸به کنعان هوس، گردی ندارد یوسف مطلب
مگر در خود فرورفتن کند ایجاد چاه آنجا
۹ز بس فیض سحر می‌جوشد از گرد سواد دل
همه گر شب شوی، روزت نمی‌گردد سیاه آنجا
۱۰ز طرز مشرب عشاق، سیر بینوایی کن
شکست رنگ کس آبی ندارد زیر کاه آنجا
۱۱زمینگیرم به افسون دل بی‌مدعا بیدل
در آن وادی که منزل نیز می‌افتد به راه آنجا
۱۲
