هرکجا عشاق را درد طلب منظور شد
رفتن رنگ دو عالم خون یک ناسور شد
۱رنگ منت برنمی‌دارد دل اهل صفا
صبح ، زخم خویش را خود مرهم‌کافور شد
۲بسکه دیدم الفت آفاق لبریز گزند
دیدهٔ احباب بر من خانهٔ زنبور شد
۳بیقرارانت دماغ حسرتی می‌سوختند
یک شرر ازپرده بیرون‌زد چراغ طور شد
۴دل چه سامان‌کز شکست آرزو بر هم نچید
بس که مو آورد این چینی سر فغفور شد
۵بود بی‌تعمیریی صرف بنای کاینات
دل خرابی‌کرد کاین ویرانه‌ها معمور شد
۶ترک انصاف از رسوم انتظام یمن نیست
بسکه چشم از معنی‌ام پوشید حاسد،کور شد
۷گاه توفان غضب از چین ابرو باک نیست
از شکست پل نترسد سیل چون پر زور شد
۸زبن همه حسرت‌که مردم در خمارن مرده‌اند
جمع شد خمیازه‌ای چند و دهان گور شد
۹آبله بی‌سعی پامردی نمی‌آید به دست
ربشهٔ تاک از دویدن صاحب انگور شد
۱۰محنت پیری‌ست بیدل حاصل عیش شباب
هرکه شب می خورد خواهد صبحدم مخمور شد
۱۱
