کم و بیش وهم تعینت سر و برگ نقص و کمال شد
مه نو دمید و به بدر زد بگداخت بدر و هلال شد
۱به صفای جلوه نساختی حق کبریا نشناختی
به خیال آینه باختی که جمال رفت و مثال شد
۲سحری گذشتی از انجمن سر آستین به هوا شکن
ز شمیم سایهٔ سنبلت‌گل شمع ناف غزال شد
۳چو نفس مرا ز سر هوس به هوا رسیده ز جیب دل
گرهی ز رشته گشوده‌ای که شکست بیضه و بال شد
۴به ترانهٔ من و ما کسی ز نوای دل چه اثر برد
مزهٔ حلاوت این شکرزازل ودیعت لال شد
۵ز تلاش نازکی سخن، گهر صفا به زمین مزن
خجل است جور چینیی که به مو رسید و سفال شد
۶ز غبار لشکر زندگی دو سه روز پیشترک برآ
حذر از تلاش دو مویی‌ات که هجوم رستم زال شد
۷به دل گداخته کن طرب که در این سراب جنون تعب
چو عقیق بر لب‌تشنگان، جگر آب گشت و زلال شد
۸ستم است جوهر غیرتت به فسردگی فشرد قدم
بکش انفعال سیه‌دلی اگر اخگر تو زگال شد
۹سحر غناکدهٔ حیا به نفس نمی‌برد التجا
چه غرض به طبع توبال زد که تبسم تو سوال شد
۱۰نفسی زدی و جهان گرفت اثر ترانهٔ ما و من
که شکست شیشهٔ محفلت که صدا به رنگ خیال شد
۱۱ز حضور غیبت کامها همه راست زحمت مدّعا
تو چه بیدل از همه قطع کن‌که وقوع رفت و محال شد
۱۲
