با خزان آرزو حشر بهارم کردهاند
از شکست رنگ چون صبح آشکارم کردهاند
۱تا نگاهی گل کند می‌بایدم از هم گداخت
چون حیا در مزرع حسن آبیارم کردهاند
۲بحر امکان خون شد از اندیشهٔ جولان من
موج اشکم بر شکست دل سوارم کردهاند
۳من نمی‌دانم خیالم یا غبار حیرتم
چون سراب از دور چیزی اعتبارم کردهاند
۴جلوه‌ها بی‌رنگی و آیینه‌ها بی‌امتیاز
حیرتی دارم چرا آیینه‌دارم کردهاند
۵دستگاه زخم محرومی‌ست سر تا پای من
بس که چون مژگان به چشم خویش خارم کردهاند
۶بود موقوف فنا از اصل کارآ‌گاهی‌ام
سرمه‌ها در چشم دارم تا غبارم کردهاند
۷می‌روم از خود نمی‌دانم کجا خواهم رسید
محمل دردم به دوش ناله بارم کردهاند
۸پیش ازین نتوان به برق منت هستی گداخت
یک نگاه واپسین نذر شرارم کردهاند
۹من شرر پرواز و عالم دامگاه نیستی
تا دهم عرض پرافشانی شکارم کردهاند
۱۰با کدامین ذره سنجم آبروی اعتبار
آنقدر هیچم که از خود شرمسارم کردهاند
۱۱بوی وصل کیست بیدل گلشن‌آرای امید
پای تا سر یاس بودم انتظارم کردهاند
۱۲
