کار دنیا بس که مهمل گشت عقبا ریختند
فرصت امروز خون شد رنگ فردا ریختند
۱بوی یوسف از فسردن پیرهن آمد به عرض
شد پری بی بال و پر چندان که مینا ریختند
۲سینه‌چاکان را دماغ سخت‌جانی‌ها نبود
از شکست رنگ همچون گل سراپا ریختند
۳ترک خودداریست عرض مشرب دیوانگی
رفت گرد ما ز خود جایی که صحرا ریختند
۴در غبار عشق دارد حسن دام سرکشی
طرح آن زلف از شکست خاطر ما ریختند
۵هیچکس از گریهٔ من در جهان هشیار نیست
بیخودی فرش است هرجا رنگ صهبا ریختند
۶بی‌دماغی محفل‌‌آرای جنون شوق بود
سوخت حسرت ها نفس تا شمع سودا ریختند
۷رنگ تحقیقی نبستم زان حنای نقش پا
این قدر دانم که خونم را همین جا ریختند
۸ریزش ابر کرم در خورد استعداد ماست
کشت بسمل تا شود سیراب ، خون ها ریختند
۹عاقبت بویی نبردیم از سراغ عافیت
ساحل گم گشتهٔ ما را به دریا ریختند
۱۰تا نفس باقیست همچون شمع باید سوختن
کز فسون هستی آتش بر سر ما ریختند
۱۱اشک ما بیدل ز درد نارسایی خاک شد
ریشه‌ای پیدا نکرد این تخم هر جا ریختند
۱۲
