چو دریابد کسی رنگ ادای چشم خود کامش
نهانتر از رگ خواب است موج باده در جامش
۱رساییها به فکر طرهٔ او خاک می‌بوسد
مپرس از شانهٔ کوتاه دست آغاز و انجامش
۲خیال او مقیم چشم حیران است، می‌ترسم
که آسیبی رساند جنبش مژگان بر اندامش
۳به ذوق شوخی آن جلوه چون آیینهٔ شبنم
نگاهی نیست در چشمم که حیرانی کند رامش
۴تبسم ساغر صبح تمنای که می‌گردد
اگر یابی به صد دست دعا بردار دشنامش
۵گر این باشد غرور شیوهٔ نازی‌که من دیدم
به‌کام خویش هم مشکل‌که باشد لعل خودکامش
۶چه امکان است دل را در خرامش ضبط خودکردن
همه‌گر سنگ باشد بر شرر می‌بندد آرامش
۷اگر در خانهٔ آیینه حسنش پرتو اندازد
چو جوهر لعمهٔ خورشید جوشد از در و بامش
۸نه تنها در دل آیینه رنگ جلوه می‌خندد
در آغوش نگینها هم تبسم می‌کند نامش
۹طواف خاک‌کویش آنقدر جهد طرب دارد
که رنگ و بوی‌گل در غنچه‌ها می‌بندد احرامش
۱۰در آن محفل‌که حسن عالم آرایش بود ساقی
فلک میناست می عیش ابد خورشید ومه جامش
۱۱ز نخل آن قد دلجو نزاکت را تماشا کن
که خم گردیده شاخ ابرو از بار دو بادامش
۱۲امید از وصل او مشکل که گردد داغ محرومی
نفس تا می‌تپد بر خویش درکار است پیغامش
۱۳سر انگشت اشارات خطش با دیده می‌گوید
حذر باید ز صیادی که خورشید است در دامش
۱۴مریض شوق بیدل هرگز آسودن نمی‌خواهد
که همچون نبض موج آخر کفن می‌گردد آرامش
۱۵
