آرزو بیتاب شد ساز بیانی یافتم
چون جرس در دل تپیدنها فغانی یافتم
۱خاک را نفی خود، اثبات چمنها کردن است
آنقدر مُردَم به راه او، که جانی یافتم
۲بی‌نیازی در کمین سجدهٔ تسلیم بود
تا زمین آیینه گردید آسمانی یافتم
۳کوشش غواص دل صد رنگ گوهر می‌کشد
غوطه در جیب نفس خوردم جهانی یافتم
۴دستگاه جهد فهمیدم دلیل امن نیست
بال و پر در هم شکستم آشیانی یافتم
۵جلوه‌ها بی پرده و سعی تماشا نارسا
هر دو عالم را نگاه ناتوانی یافتم
۶وحشت عمر از کمین قامت خم جوش زد
تیر شد ساز نفس تا من کمانی یافتم
۷یأس چون امید در راه تو بی‌سامان نبود
آرزوی رفته را هم کاروانی یافتم
۸چون هما برقسمت منحوس من باید گریست
شد سعادتها ضمان تا استخوانی یافتم
۹همچو آن آیینه کز تمثال می‌بازد صفا
گم شدم در خویش از هر کس نشانی یافتم
۱۰چون سحر، زین جنس موهومی که خجلت، عرض اوست
گر همه دامن ز خود چیدم، دکانی یافتم
۱۱زندگانی هرزه تا ز عرصهٔ تشویش بود
بیدل از قطع نفس ضبط عنانی یافتم
۱۲
