چشم وا کردم به چندین رنگ و بو ساغر زدم
از مژه طرف نقاب هر دو عالم بر زدم
۱ساز پروازی دگر زین دامگاهم رو نداد
چون نفس از دست بر هم سوده بال و پر زدم
۲فرصت هستی ورق گرداندنی دیگر نداشت
این قدرها بس که مژگانی به یکدیگر زدم
۳حاصل دل نیست جز دست از جهان برداشتن
انتخابی بود نومیدی کزین دفتر زدم
۴خودگدازی‌ها نسیم مژدهٔ دیدار بود
سوختم چندان که بر آیینه خاکستر زدم
۵داد پیری وحشت از کلفت سرای هستی‌ام
قامت از بار هوس تا حلقه شد بر در زدم
۶تا قناعت شد کفیل نشئهٔ آسودگی
جمع گردید آبرو چندان که من ساغر زدم
۷شبنم من ماند خلوت‌پرور طبع هوا
از خجالت نقش آبی داشتم کمتر زدم
۸معرفت در فکر کار نیستی افتادنست
سیر جیب ذره کردم آفتابی سر زدم
۹گردم از اوج کلاه بی‌نشانی هم گذشت
یک شکست رنگ گر چون صبح دامن بر زدم
۱۰قابل درد تو گشتن داشت صد دریا گداز
آب گردیدم ز شرم و فال چشمی تر زدم
۱۱بیدل از افسردگان حیرتم، تدبیر چیست؟
گر همه دریا کشیدم ساغر کوثر زدم
۱۲
