دوش کز سیر بهار سوختن سر بر زدم
صد گل و سنبل چو شمع از دود دل بر سر زدم
۱پای تا سر نشئه‌ام از فیض ناکامی مپرس
آرزویم هر قدر خون گشت من ساغر زدم
۲شبنم من زبن گلستان رنگی و بویی نیافت
از هجوم دود گردابی به چشم تر زدم
۳آسمان بی بضاعت ساز یک بستر نداشت
تکیه‌ای چون ماه نو بر پهلوی لاغر زدم
۴بر صف‌آرای تعلق بود اسباب جهان
چشم پوشیدم شبیخونی بر این لشکر زدم
۵برگ برگ این گلستان پردهٔ ساز منست
هر کجا رنگی شکست آهنگ شد من پر زدم
۶سینه چاکان چون سحر مشق فنا آماده‌اند
عام شد درسی که من هم صفحه‌ای مسطر زدم
۷ای حریفان قدر استغنای دل فهمیدنی‌ست
من به این یک آبله پا بر هزار افسر زدم
۸رهمنای منزل مقصد ندامت بوده است
دامنی دریافتم دستی اگر بر سر زدم
۹فیض صبحی در طلسم هستی‌ام افسرده بود
دامن این گرد سنگین یک دو چین برتر زدم
۱۰شعلهٔ افسرده‌ام اقبال نومیدی بلند
هر کجا از پا نشینم چتر خاکستر زدم
۱۱خانهٔ دل را که همچون لاله از سودا پر است
بیدل از داغ محبت حلقه‌ای بر در زدم
۱۲
