نه فکر غنچه نی اندیشهٔ گل می‌کند شبنم
به مضمون گداز خود تأمل می‌کند شبنم
۱هم از ضبط نفس رنگ طلسم غنچه می‌بندد
هم از اشک پریشان طرح‌سنبل می‌کند شبنم
۲درین گلشن که راحت برده‌اند از بستر رنگش
به امید ضعیفی‌ها توکل می‌کند شبنم
۳به آهی بایدم سیماب کرد آیینهٔ دل را
نفس تا گرم شد ترک تحمل می‌کند شبنم
۴اگر مشق خموشی کامل افتد داستان گردد
به حیرت شهرت منقار بلبل می‌کند شبنم
۵توهم از خود برون‌آ محو خورشید حقیقت شو
به یک پرواز جزو خویش را کل می‌کند شبنم
۶گذشتن بی‌تغافل نیست از توفان این گلشن
همان از پشت خم آرایش پل می‌کند شبنم
۷چکد اشک ندامت چول نفس بی دست و پا گردد
هوا آنجاکه ماند از پر زدن گل می‌کند شبنم
۸طرب خواهی دمی بر سنگ زن پیمانهٔ عشرت
قدح ها از گداز شیشه پر مل می‌کند شبنم
۹ز بس بی‌حاصل افتاده‌ست سیر رنگ و بو اینجا
هزار آیینه محو یک تغافل می‌کند شبنم
۱۰حیا هم در بهارستان شوخی عالمی دارد
عرق را مایهٔ عرض تجمل می‌کند شبنم
۱۱ز بیرنگی به رنگ آورد افسون دویی ما را
به ذوق آیینه‌سازی تنزل می‌کند شبنم
۱۲تو محرم نشئهٔ اسرار خاموشان نه‌ای ورنه
درین گلزار بیش از شیشه قلقل می‌کند شبنم
۱۳ز سامان عرق بیدل خطش حسنی دگر دارد
گهر در رشتهٔ موج رگ گل می‌کند شبنم
۱۴
