به‌کمین دعوی هستی‌ام که چو شمعش از نظر افکنم
هوس سری ته پاکشم رگ گردنی به سر افکنم
۱ز غبار عالم مختصر چه هوای سیم و چه فکر زر
اثری نچیده‌ام آنقدرکه بروبم و به در افکنم
۲به سواد دوری حرص وکد چه امید محمل من‌کشد
فلک اطلسش مگرآورد که جلی به پشت خر افکنم
۳اگرم دهد طلب وفا به بنای داغ غمت رضا
دو جهان به آتش دل‌گدازم و طرح یک جگر افکنم
۴نتوان شدن به وفا قرین مگر از سجود ادب کمین
چو سرشک پاکشدم جبین‌که به آن مکان‌گذر افکنم
۵المی که بر جگرآورم به کجا ز سینه برآورم
که به‌کوه اگرگذر آورم به صدایش ازکمر افکنم
۶چقدر به عرصهٔ آب وگل‌کندم مصاف هوس خجل
مژه‌ای زگرد شکست دل به هم آرم و سپر افکنم
۷به رهی‌که محمل نیک وبد هوس سجودتومی‌کند
سرخویشم از مژه پا خورد چو به پیش پا نظر افکنم
۸چو سحاب می‌پرم از تری به هوای منصب محوری
مگر انفعال سبکسری عرقی کند که پر افکنم
۹به چنین بضاعت شعله زن من بیدل و غم سوختن
که چو شمع در بر انجمن شرر است اگر گهر افکنم
۱۰
