نشاند عجزم بر آستانی که محوم از جیب تا به دامن
اگر بخوانند سر به جیبم و گر برانند پا به دامن
۱کجاست موقع‌شناس راحت که کم کشد زحمت تردد
به هرکجا رد . . . . . . . دشت نا آشنا به دامن
۲قماش ناموس وضع خویش است در هوس خانهٔ تعین
که دست و پای جنون و دانش همین ز جیب است تا به دامن
۳غبار ناگشته نیست ممکن زتهمت ما و من رهایی
به حسرت سرمه می‌خروشد هزارکوه صدا به دامن
۴جهانی از وهم چیده برخود دماغ اقبال سربلندی
گرفتم ای گردباد رفتی تو نیز برچین هوا به دامن
۵چه شیشه سازی‌ست یا رب اینجا به‌کارگاه دماغ مجنون
که‌کرده‌کهسار همچو طفلان ذخیره سنگها به دامن
۶چو آسمان ازگشاد مژگان احاطه کردیم عالمی را
ز وسعت بال حیرت آخر رسید پرواز تا به دامن
۷به یک رمیدن زگرد امکان حصول هر مطلب است آسان
به قدر چین خفته است اینجا هزار دست دعا به دامن
۸نفس بهار است غنچهٔ دل، نی‌ام زامداد غیر غافل
چو رنگ گل آتشی که دارم نمی‌برد التجا به دامن
۹بهانهٔ درد هم کمالی‌ست در طریق وفاپرستی
عرق دمد تا من اشک بندم به دوش چشم حیا به دامن
۱۰بیا که چشم امید بیدل به پای بوس تو بازگردد
ز شرم پوشیده‌ام چراغی چو رنگ برگ حنا به دامن
۱۱
