بسته‌ام چشم امید از الفت اهل جهان
کرده‌ام پیدا چوگوهر در دل دریا کران
۱بسکه پستی در کمین دارد بنای اعتبار
بعد ازین دیوارها بی‌سایه خواهد شد عیان
۲از تجمل سفله را ساز بزرگی مشکل‌ست
خاک از سامان بالیدن نگردد آسمان
۳ای تمنایتْ خیال‌اندیشِ تصویرِ محال
صید خود کن دیگر از عنقا چه می‌جویی نشان
۴نارسایی جادهٔ سر منزل جمعیت است
از شکستِ بال می‌بالد حضورِ آشیان
۵جز تحیّر از جنونِ ما سیه‌بختان مپرس
حلقهٔ زنجیرِ گیسو بر نمی‌دارد فغان
۶عاشق از اهلِ هوس در صبر دارد امتیاز
کرده‌اند آیینه و شبنم به حیرت امتحان
۷رفتگان یا رب چه سامان داشتند از درد و داغ
کاین زمانم می‌دهد آتش سراغ کاروان
۸عیش‌ها دارد عدم‌فرسایی اجزایِ من
جوشِ مهتاب‌ست هرجا پنبه شد تارِ کتان
۹کوشش‌ِ گردون علاجِ بی‌بری‌هایم نکرد
مشکل‌ست از سرو، گُل چیدن بسعیِ باغبان
۱۰در فضایِ دل مقامِ عزت و خواری یکی‌ست
نیست صدر خانهٔ آیینه غیر از آستان
۱۱بی‌رواجی‌هایِ عرضِ احتیاجم داغ کرد
آبرو چندانکه می‌ریزم نمی‌گردد روان
۱۲صبح این هنگامه‌ای از سیر خود غافل مباش
یکنفس پیدایی‌ات از عالمی دارد نشان
۱۳چشم اورا نیست بیدل سیری از خون ریختن
جام می از باده پیمایی نگردد سرگران
۱۴
