در این محفل ندارد یمن راحت چشم واکردن
پریشانی‌ست مشت خاک را سر بر هوا کردن
۱اگر یک سجده احرام نماز نیستی بندی
قضای هر دو عالم می‌توان یکجا ادا کردن
۲مشو مغرور بنیادی که پروازست تعمیرش
ز غفلت چند خواهی تکیه بر بال هما کردن
۳بساط چیدهٔ صبح از نفس هم می‌خورد بر هم
ندارد آنقدر اجزای ما را توتیا کردن
۴رهایی نیست روشن‌طینتان را از سیه‌بختی
که نور و سایه را نتوان به تیغ از هم جدا کردن
۵می مینای آگاهی فنا کیفیت است اینجا
به بنیاد خود آتش زد شرار از چشم وا کردن
۶مقام عافیت جز آستان دل نمی‌باشد
چو حیرت بایدم در خانهٔ آیینه جا کردن
۷تمنا شد دلیل من به طوف کعبهٔ فیضی
که از هر نقش پایم می‌توان دست دعاکردن
۸به عریانی گریبان‌چاکی از سازم نمی‌خندد
مدوز ای وهم بر پیراهن مجنون قبا کردن
۹گداز یأس در بارم مکن تکلیف اظهارم
شنیدم سرمه است و سرمه نتواند صدا کردن
۱۰اگر روشن شود بیدل خط پرگار تحقیقت
توانی بی‌تأمل ابتدا را انتها کردن
۱۱
