در آن محفل که الفت قابل زانوست پیشانی
گریبان دامنیها دارد و دامن گریبانی
۱به چشم بی‌نگه آیینه می‌بیند جهانی را
خوشا احوال دانایی که دارد وضع نادانی
۲تواضع نسخه‌ایم از سرنوشت ما چه می‌پرسی
خم ابروست اینجا انتخاب سطر پیشانی
۳غبار تن سر راه سبکروحان نمی‌گیرد
نگردد شمع را فانوس مانع از پریشانی
۴برون پردهٔ دل گردی از کلفت نمی‌باشد
همین در خانهٔ آیینه ها جمع است حیرانی
۵گریبان می‌درد از تشنه کامی زخم مشتاقان
به جوی حسرت ما آب تیغت باد ارزانی
۶به این هستی چسان باشم نقاب شوخی رازت
که اینجا بر نیاید اشک هم از ننگ عریانی
۷گل عشرت به باغ طالع ما غنچه می‌گردد
شکست افتادگان را می‌کشد سوفار پیکانی
۸حیا ایجادم از من بی‌نقابیها نمی‌آید
اگر مژگان گشودم چشم می‌پوشم به حیرانی
۹ندارد موج جز جوش محیط آیینهٔ دیگر
ز جیبت سرکشم گر خود مرا از من نپو‌شانی
۱۰نموهای بهار اعتبار افسردگی دارد
نمی‌بارد سحاب فضل نیسان جز به آسانی
۱۱درین صحرا به فکر جستجو زحمت مکش بیدل
که جولان آبله گل می‌کند از تنگ میدانی
۱۲
